Ακαδημία › Επιχειρηματικότητα › Το Καθαριστικό που Έγινε Παιχνίδι
Πλέι-Ντο · Ιστορία για παιδιά 6–12 από την Ακαδημία της WiseBot, στην κατηγορία «Επιχειρηματικότητα».
Στο Σινσινάτι, μια πόλη της Αμερικής, η οικογένεια ΜακΒίκερ είχε μια μικρή εταιρεία, την Κούτολ. Τη δεκαετία του 1930 η εταιρεία έφτιαξε μια μαλακή πάστα, σαν ζυμάρι. Ήταν φτιαγμένη κυρίως από αλεύρι, νερό και αλάτι.
Δεν ήταν όμως για φαγητό. Ήταν για καθάρισμα! Εκείνα τα χρόνια, πολλά σπίτια ζεσταίνονταν με κάρβουνο.
Ο καπνός άφηνε μια μαύρη σκόνη, την αιθάλη, πάνω στις ταπετσαρίες. Ταπετσαρία είναι ένα χαρτί με σχέδια, που το κολλάμε στους τοίχους. Όταν κυλούσες την πάστα πάνω στο χαρτί, η αιθάλη κολλούσε πάνω της, και ο τοίχος καθάριζε.
Στη δεκαετία του 1950 όμως τα σπίτια άλλαξαν. Πολλά ζεσταίνονταν πια με γκάζι ή με πετρέλαιο, που αφήνουν πολύ λιγότερη αιθάλη. Και οι καινούργιες ταπετσαρίες πλένονταν με νερό και σαπούνι.
Κανείς δεν χρειαζόταν πια την πάστα! Η εταιρεία πουλούσε όλο και λιγότερη πάστα, και κινδύνευε να κλείσει. Τότε μπήκε στην ιστορία η Κέι Ζούφαλ.
Ήταν δασκάλα σε ένα νηπιαγωγείο, και κουνιάδα του Τζο ΜακΒίκερ, που δούλευε στην εταιρεία. Η Κέι διάβασε ότι η πάστα μπορούσε να γίνει υλικό για χειροτεχνίες. Τη δοκίμασε λοιπόν με τα παιδιά της τάξης της.
Τα παιδιά την έπλαθαν και έφτιαχναν κάθε λογής σχήματα. Τους άρεσε πάρα πολύ! Η Κέι έπεισε την οικογένεια ΜακΒίκερ να την πουλήσει για παιχνίδι.
Εκείνοι σκέφτονταν να της δώσουν ένα μακρύ όνομα. Η Κέι και ο άντρας της βρήκαν ένα πιο παιχνιδιάρικο: Πλέι-Ντο, δηλαδή «ζυμάρι για παιχνίδι». Το 1956 οι ΜακΒίκερ άνοιξαν μια καινούργια εταιρεία, μόνο για το Πλέι-Ντο.
Ο Τζο το έδειξε σε μια έκθεση για σχολικά είδη. Πρώτα το αγόρασαν σχολεία, και ύστερα το πουλούσαν και μεγάλα μαγαζιά. Στην αρχή ήταν μόνο υπόλευκο, δηλαδή σχεδόν άσπρο.
Το 1957 ήρθαν το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε. Εσύ, τι θα έπλαθες πρώτο, με ζυμαράκι σε όλα τα χρώματα; Ως το 2005 είχαν πουληθεί πάνω από δύο δισεκατομμύρια κουτάκια σε όλο τον κόσμο!
Η Κέι δεν εφηύρε την πάστα. Είδε όμως κάτι που δεν είχε δει κανείς: πόσο την αγαπούσαν τα παιδιά.
Μάθημα: Κάτι που δεν το χρειάζεται πια κανείς μπορεί να γίνει κάτι καινούργιο, αν το δεις με άλλα μάτια.
Η ιστορία ακούγεται στα Ελληνικά και στα Αγγλικά και η λέξη που διαβάζεται φωτίζεται στο κείμενο. Στο τέλος, ένα quiz τριών ερωτήσεων. Δωρεάν.
← Η Χύτρα που Χαλούσε το Ρύζι · Όλες οι ιστορίες: Επιχειρηματικότητα · Το Σχολείο που Ξεκίνησε από μια Ξαδέρφη →
Play-Doh · A story for children aged 6–12 from the WiseBot Academy.
In Cincinnati, a city in America, the McVicker family had a small company called Kutol. In the 1930s the company made a soft paste, like dough. It was made mostly of flour, water and salt.
But it was not for eating. It was for cleaning! In those days, many homes were heated with coal.
The smoke left a black dust, called soot, on the wallpaper. Wallpaper is paper with patterns on it, which people stick on their walls. When you rolled the paste over the paper, the soot stuck to it, and the wall came clean.
But in the 1950s homes changed. Many were now heated with gas or oil, which leave much less soot. And the new wallpapers could be washed with soap and water.
Nobody needed the paste any more! The company sold less and less paste, and it was in danger of closing. Then Kay Zufall came into the story.
She was a teacher at a nursery school, and the sister-in-law of Joe McVicker, who worked at the company. Kay read that the paste could be used for arts and crafts. So she tried it with the children in her class.
The children moulded it into all kinds of shapes. They loved it! Kay persuaded the McVicker family to sell it as a toy.
They were thinking of giving it a long name. Kay and her husband found a more playful one: Play-Doh, that is, "dough for playing". In 1956 the McVickers started a new company just for Play-Doh.
Joe showed it at a fair for school supplies. First schools bought it, and then big shops sold it too. At first it was only off-white, that is, almost white.
In 1957 red, yellow and blue arrived. What would you make first, with dough in every colour? By 2005 more than two billion tubs had been sold around the world!
Kay did not invent the paste. But she saw something nobody else had seen: how much children loved it.
Lesson: Something nobody needs any more can become something new, if you look at it with fresh eyes.
Όλη η Ακαδημία — 350 ιστορίες | Βιβλία | Σχολείο | Αρχική
© 2026 WiseBot Academy — wisebot.gr