Ακαδημία › Αθλητισμός & θέληση › Η Μαμά που Πετούσε
Χρυσή στα τριάντα της · Ιστορία για παιδιά 6–12 από την Ακαδημία της WiseBot, στην κατηγορία «Αθλητισμός & θέληση».
Η Φάνι Μπλάνκερς-Κουν γεννήθηκε το 1918 σε ένα χωριό της Ολλανδίας. Μεγάλωσε με πέντε αδέρφια, όλα αγόρια. Της άρεσαν πολλά αθλήματα: το τένις, το κολύμπι, το πατινάζ στον πάγο και το τρέξιμο.
Ένας προπονητής κολύμβησης τής είπε να διαλέξει το τρέξιμο, γιατί η Ολλανδία είχε ήδη πολύ καλές κολυμβήτριες. Η Φάνι τον άκουσε. Στα δεκαοχτώ της πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, στο Βερολίνο.
Δεν πήρε μετάλλιο. Πήρε όμως το αυτόγραφο του Τζέσι Όουενς, δηλαδή την υπογραφή του μεγάλου Αμερικανού δρομέα. Ήταν ο πιο πολύτιμος θησαυρός της!
Ο προπονητής της, ο Γιαν Μπλάνκερς, έγινε αργότερα και ο άντρας της. Απέκτησαν δύο παιδιά. Η Φάνι έκανε παγκόσμια ρεκόρ, ακόμη και στο άλμα εις ύψος και στο άλμα εις μήκος.
Το 1948 οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στο Λονδίνο. Η Φάνι ήταν τριάντα χρονών. Κάποιοι έλεγαν ότι ήταν πια πολύ μεγάλη για αγώνες.
Άλλοι έλεγαν ότι μια μαμά πρέπει να μένει στο σπίτι με τα παιδιά της. Εσύ, τι θα έκανες αν σου έλεγαν ότι είσαι πολύ μικρός για κάτι; Οι κανόνες την άφηναν να μπει μόνη της σε τρία μόνο αγωνίσματα.
Έτσι άφησε έξω τα δύο άλματα, παρόλο που είχε σε αυτά παγκόσμιο ρεκόρ! Πρώτα κέρδισε τα εκατό μέτρα. Ύστερα κέρδισε τα ογδόντα μέτρα με εμπόδια, δηλαδή με χαμηλούς φράχτες που τους πηδάς καθώς τρέχεις.
Ο τερματισμός ήταν τόσο κοντά, που χρειάστηκε φωτογραφία για να φανεί ποια νίκησε! Πριν από τα διακόσια μέτρα, της έλειψε πολύ το σπίτι της και έκλαψε. Μίλησε πολλή ώρα με τον Γιαν, και αποφάσισε να τρέξει.
Κέρδισε με τεράστια διαφορά! Στη σκυταλοδρομία, τον αγώνα με τη σκυτάλη, έτρεξε τελευταία. Λίγο πριν, είχε πάει να αγοράσει ένα αδιάβροχο, και έφτασε μόλις στην ώρα της!
Τερμάτισε πρώτη. Τέσσερα χρυσά μετάλλια! Οι εφημερίδες την έλεγαν «η Ιπτάμενη Νοικοκυρά».
Στο Άμστερνταμ, χιλιάδες άνθρωποι την υποδέχτηκαν. Η πόλη τής χάρισε κι ένα ποδήλατο, για να μη χρειάζεται να τρέχει τόσο πολύ! Το 1999 ονομάστηκε η καλύτερη αθλήτρια στίβου του εικοστού αιώνα.
Μάθημα: Δεν είναι ποτέ πολύ αργά για ένα όνειρο, ό,τι κι αν λένε οι άλλοι.
Η ιστορία ακούγεται στα Ελληνικά και στα Αγγλικά και η λέξη που διαβάζεται φωτίζεται στο κείμενο. Στο τέλος, ένα quiz τριών ερωτήσεων. Δωρεάν.
← Ο Μακρύς Δρόμος για το Γήπεδο · Όλες οι ιστορίες: Αθλητισμός & θέληση · Το Χαρτί με τα Ογδόντα Ένα Κουτάκια →
Golden at thirty · A story for children aged 6–12 from the WiseBot Academy.
Fanny Blankers-Koen was born in 1918 in a village in the Netherlands. She grew up with five brothers. She liked lots of sports: tennis, swimming, ice skating and running.
A swimming coach told her to choose running, because the Netherlands already had very good swimmers. Fanny listened to him. At eighteen she went to the 1936 Olympic Games, in Berlin.
She did not win a medal. But she got the autograph of Jesse Owens, the signature of the great American runner. It was her most precious treasure!
Her coach, Jan Blankers, later became her husband too. They had two children. Fanny set world records, even in the high jump and the long jump.
In 1948 the Olympic Games were held in London. Fanny was thirty years old. Some people said she was now too old for racing.
Others said that a mum should stay at home with her children. What would you do if people told you that you were too young for something? The rules let her enter only three events on her own.
So she left out the two jumps, even though she held the world record in them! First she won the hundred metres. Then she won the eighty metres hurdles, low fences that you jump over as you run.
The finish was so close that a photo was needed to see who had won! Before the two hundred metres, she missed her home very much and cried. She talked for a long time with Jan, and decided to run.
She won by a huge margin! In the relay, the race with the baton, she ran last. Just before, she had gone to buy a raincoat, and she arrived just in time!
She finished first. Four gold medals! The newspapers called her "the Flying Housewife".
In Amsterdam, thousands of people welcomed her. The city even gave her a bicycle, so that she would not have to run so much! In 1999 she was named the best woman athlete of the twentieth century.
Lesson: It is never too late for a dream, whatever other people say.
Όλη η Ακαδημία — 350 ιστορίες | Βιβλία | Σχολείο | Αρχική
© 2026 WiseBot Academy — wisebot.gr